https://lat.sputnikportal.rs/20260916/presuda-taciju-rusi-fasadu-decenije-zapadnih-istorijskih-lazi-o-tzv-kosovu-pucaju-po-savovima-1203484568.html
Presuda Tačiju ruši fasadu: Decenije zapadnih laži o tzv. Kosovu pucaju po šavovima
Presuda Tačiju ruši fasadu: Decenije zapadnih laži o tzv. Kosovu pucaju po šavovima
Sputnik Srbija
Presuda Hašimu Tačiju i ostalim bivšim komandantima tzv. OVK u Hagu otvorila je, prema oceni bivšeg oficira Kfora Kristijana Kaša, pitanje koje je godinama bilo... 16.09.2026, Sputnik Srbija
2026-09-16T19:55+0200
2026-09-16T19:55+0200
2026-09-16T19:55+0200
srbija
srbija – politika
kosovo i metohija (kim)
https://cdn1.img.sputnikportal.rs/img/07ea/09/10/1203484888_0:103:3071:1830_1920x0_80_0_0_acc4a6d528474923c8c539e2f1d589c0.jpg
Kaš, koji navodi da je kao oficir Kfora lično bio svedok događaja na terenu od 1998. godine do 16. februara 2001, objavio je tim povodom analizu u kojoj tvrdi da presuda Tačiju predstavlja prekretnicu i da dovodi u pitanje decenijama dug narativ o ratu na Kosovu i Metohiji.U svom izveštaju Kaš tvrdi da su zapadne sile sistematski predstavljale jednostranu sliku rata u pokrajini, dok su zločini OVK nad Srbima, Romima i Albancima, koji su bili lojalni Srbiji ili protivnici OVK, godinama bili potiskivani ili prećutkivani.On navodi da je Tači godinama bio predstavljan kao jedan od simbola borbe za oslobođenje takozvanog Kosova, da je uživao podršku zapadnih političkih krugova i da je bio prihvatan kao politički partner evropskih i američkih zvaničnika. Prema Kašovoj oceni, presuda u Hagu sada dovodi u pitanje takvu sliku.Prema njegovom izveštaju, rukovodstvo OVK bilo je povezano sa ratnim zločinima, otmicama, mučenjem i likvidacijama usmerenim protiv Srba, Roma i Albanaca koji su se suprotstavljali OVK.Kaš ističe da činjenica da se proces protiv Tačija i drugih komandanata OVK uopšte dogodio nije rezultat iznenadne promene političkog odnosa Zapada prema OVK, već posledica toga što, kako tvrdi, istinu više nije bilo moguće potpuno potiskivati.On naglašava da pravda za žrtve rata mora da obuhvati sve žrtve, bez obzira na njihovu nacionalnost ili političku pripadnost, kao i bez obzira na to ko je počinio zločin.Zapadni jednostrani propagandni ratKaš u izveštaju posebnu pažnju posvećuje periodu od 1998. godine, za koji tvrdi da je predstavljao početak sistematskog zapadnog oblikovanja slike o sukobu u pokrajini.Prema njegovim rečima, zapadni mediji i politički lideri su još od početka sukoba polazili od unapred formirane slike u kojoj je srpska strana predstavljana kao jedini agresor, dok je OVK predstavljana kao oslobodilački pokret čiji je cilj bio borba za slobodu.Kaš tvrdi da je upravo takav crno-beli prikaz sukoba stvorio političku osnovu za NATO bombardovanje Savezne Republike Jugoslavije 1999. godine, kao i za kasniji razvoj događaja na Kosovu i Metohiji.On tvrdi da su zločini nad srpskim civilima i pripadnicima srpskih bezbednosnih snaga bili marginalizovani, dok su optužbe protiv srpskih snaga dobijale ogromnu medijsku pažnju.Kao primere zločina OVK koje, prema njegovim rečima, zapadni mediji nisu adekvatno obrađivali, Kaš navodi logore u Lapušniku i Klečki, zločine u Orahovcu i slučaj tela pronađenih u blizini Radonjićkog jezera.Prema njegovoj oceni, ovakav pristup nije samo odložio procesuiranje zločina već je, kako tvrdi, doprineo tome da se stvori slika rata koja je onemogućila istinsko pomirenje u regionu.Dokumentacija koja razbija mitDrugi veliki deo izveštaja posvećen je dokumentaciji o žrtvama rata.Kaš tvrdi da jednostrano pisanje istorije nije nastalo slučajno, već da je bilo aktivno konstruisano kroz selektivno prikupljanje i predstavljanje podataka.Kao jedan od primera navodi knjigu „What happened in Kosovo“ (Šta se desilo na Kosovu), bivšeg norveškog oficira Jozefa Martinsena."Realnost iza te knjige otkriva grubo istorijsko falsifikovanje. Martinsenov rad pati od ozbiljnih metodoloških nedostataka gde su žrtve proizvoljno izostavljene, imena pogrešno upisana, a zločini koje je počinila OVK nad Srbima, Romima i političkim protivnicima potpuno ignorisani. Nijednom rečju se ne pominju brutalni zločini albanskih ekstremista. Stotine potvrđenih civilnih žrtava, dokumentovanih od strane nezavisnih izvora kao što je Humanitarni fond, uopšte ne postoje na Martinsenovim spiskovima. Preko 300 ubijenih i otetih policajaca, koji su obavljali svoj legalni posao protiv naoružanih terorista, izbrisani su iz istorije jednim potezom pera pod izgovorom da nisu bili civili",. navodi Kaš.Kaš ovaj pristup opisuje kao oblik jednostranog propagandnog rada koji je, prema njegovoj oceni, doprineo političkoj rehabilitaciji i legitimisanju OVK. On tvrdi da su proizvodnjom spiskova koji su, kako navodi, skrivali žrtve jedne strane stvoreni dokumenti koji su odgovarali političkim interesima zapadnih vlada.Kaš je svoje tvrdnje detaljnije izložio u izveštaju pod nazivom „Falsification of history in Kosovo“ (Falsifikovanje istorije na Kosovu), u kojem se bavi, kako navodi, falsifikovanjem podataka o broju ubijenih i identitetu žrtava rata na Kosovu.Presuda Tačiju i pitanje svih žrtavaPrema Kašovom tumačenju, presuda Hašimu Tačiju trebalo bi da bude početak šireg preispitivanja načina na koji se govorilo o ratu na Kosovu i Metohiji. On tvrdi da društvo ne može biti izgrađeno, niti se trajni mir može uspostaviti, na temeljima selektivnog pamćenja, prikrivanja zločina i različitog tretmana žrtava.Kaš ističe da svako ljudsko biće koje je ubijeno, mučeno ili proterano ima pravo da njegova priča bude ispričana, bez obzira na etničku pripadnost žrtve i bez obzira na to ko je počinio zločin. On posebno dovodi u pitanje dosadašnji odnos prema komandantima OVK, tvrdeći da su oni godinama uživali političku i diplomatsku podršku zapadnih država.Prema njegovim rečima, međunarodna zajednica, uključujući i norveške političke i institucionalne krugove koji su, kako navodi, podržavali i legitimisali jednostrano pisanje istorije, sada mora da se suoči sa posledicama takvog pristupa.Kaš tvrdi da su zapadne vlade tokom i nakon rata podržavale i naoružavale ljude koji su kasnije završili pred sudom zbog teških ratnih zločina. Zbog toga on insistira na potpunom preispitivanju odnosa prema žrtvama i počiniocima zločina.Presuda Hašimu Tačiju tako, prema Kašovom tumačenju, nije samo završetak jednog dugogodišnjeg sudskog procesa, već i povod za preispitivanje šireg političkog i istorijskog narativa o ratu na Kosovu i Metohiji.Kaš smatra da su se posle gotovo tri decenije pojavile pukotine u slici koja je godinama predstavljana kao konačna verzija događaja i da sada postoji prilika da se o ratu govori na osnovu svih žrtava i svih zločina.Hašim Tači, nekadašnji politički lider OVK i kasnije predsednik takozvanog Kosova, osuđen je u Hagu na 25 godina zatvora zbog ratnih zločina počinjenih tokom sukoba u pokrajini.Pogledajte i:
Sputnik Srbija
feedback.rs@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
2026
Sputnik Srbija
feedback.rs@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
Vesti
sr_RS
Sputnik Srbija
feedback.rs@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
Sputnik Srbija
feedback.rs@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
srbija – politika, kosovo i metohija (kim)
srbija – politika, kosovo i metohija (kim)
Presuda Tačiju ruši fasadu: Decenije zapadnih laži o tzv. Kosovu pucaju po šavovima
Presuda Hašimu Tačiju i ostalim bivšim komandantima tzv. OVK u Hagu otvorila je, prema oceni bivšeg oficira Kfora Kristijana Kaša, pitanje koje je godinama bilo potiskivano — pitanje zločina koje su tokom i nakon rata na Kosovu i Metohiji počinili pripadnici OVK, kao i načina na koji je u zapadnoj javnosti predstavljana istorija sukoba u pokrajini.
Kaš, koji navodi da je kao oficir Kfora lično bio svedok događaja na terenu od 1998. godine do 16. februara 2001, objavio je tim povodom analizu u kojoj tvrdi da presuda Tačiju predstavlja prekretnicu i da dovodi u pitanje decenijama dug narativ o ratu na Kosovu i Metohiji.
U svom izveštaju Kaš tvrdi da su zapadne sile sistematski predstavljale jednostranu sliku rata u pokrajini, dok su zločini OVK nad Srbima, Romima i Albancima, koji su bili lojalni Srbiji ili protivnici OVK, godinama bili potiskivani ili prećutkivani.
On navodi da je Tači godinama bio predstavljan kao jedan od simbola borbe za oslobođenje takozvanog Kosova, da je uživao podršku zapadnih političkih krugova i da je bio prihvatan kao politički partner evropskih i američkih zvaničnika. Prema Kašovoj oceni, presuda u Hagu sada dovodi u pitanje takvu sliku.
Prema njegovom izveštaju, rukovodstvo OVK bilo je povezano sa ratnim zločinima, otmicama, mučenjem i likvidacijama usmerenim protiv Srba, Roma i Albanaca koji su se suprotstavljali OVK.
Kaš ističe da činjenica da se proces protiv Tačija i drugih komandanata OVK uopšte dogodio nije rezultat iznenadne promene političkog odnosa Zapada prema OVK, već posledica toga što, kako tvrdi, istinu više nije bilo moguće potpuno potiskivati.
On naglašava da pravda za žrtve rata mora da obuhvati sve žrtve, bez obzira na njihovu nacionalnost ili političku pripadnost, kao i bez obzira na to ko je počinio zločin.
Zapadni jednostrani propagandni rat
Kaš u izveštaju posebnu pažnju posvećuje periodu od 1998. godine, za koji tvrdi da je predstavljao početak sistematskog zapadnog oblikovanja slike o sukobu u pokrajini.
Prema njegovim rečima, zapadni mediji i politički lideri su još od početka sukoba polazili od unapred formirane slike u kojoj je srpska strana predstavljana kao jedini agresor, dok je OVK predstavljana kao oslobodilački pokret čiji je cilj bio borba za slobodu.
Kaš tvrdi da je upravo takav crno-beli prikaz sukoba stvorio političku osnovu za NATO bombardovanje Savezne Republike Jugoslavije 1999. godine, kao i za kasniji razvoj događaja na Kosovu i Metohiji.
„Ratni zločini nemaju etničku pripadnost“, navodi Kaš, ističući da je, prema njegovoj oceni, u zapadnim medijima uspostavljen različit aršin za žrtve različitih strana.
On tvrdi da su zločini nad srpskim civilima i pripadnicima srpskih bezbednosnih snaga bili marginalizovani, dok su optužbe protiv srpskih snaga dobijale ogromnu medijsku pažnju.
Kao primere zločina OVK koje, prema njegovim rečima, zapadni mediji nisu adekvatno obrađivali, Kaš navodi logore u Lapušniku i Klečki, zločine u Orahovcu i slučaj tela pronađenih u blizini Radonjićkog jezera.
Prema njegovoj oceni, ovakav pristup nije samo odložio procesuiranje zločina već je, kako tvrdi, doprineo tome da se stvori slika rata koja je onemogućila istinsko pomirenje u regionu.
Dokumentacija koja razbija mit
Drugi veliki deo izveštaja posvećen je dokumentaciji o žrtvama rata.
Kaš tvrdi da jednostrano pisanje istorije nije nastalo slučajno, već da je bilo aktivno konstruisano kroz selektivno prikupljanje i predstavljanje podataka.
Kao jedan od primera navodi knjigu „What happened in Kosovo“ (Šta se desilo na Kosovu), bivšeg norveškog oficira Jozefa Martinsena.
"Realnost iza te knjige otkriva grubo istorijsko falsifikovanje. Martinsenov rad pati od ozbiljnih metodoloških nedostataka gde su žrtve proizvoljno izostavljene, imena pogrešno upisana, a zločini koje je počinila OVK nad Srbima, Romima i političkim protivnicima potpuno ignorisani. Nijednom rečju se ne pominju brutalni zločini albanskih ekstremista. Stotine potvrđenih civilnih žrtava, dokumentovanih od strane nezavisnih izvora kao što je Humanitarni fond, uopšte ne postoje na Martinsenovim spiskovima. Preko 300 ubijenih i otetih policajaca, koji su obavljali svoj legalni posao protiv naoružanih terorista, izbrisani su iz istorije jednim potezom pera pod izgovorom da nisu bili civili",. navodi Kaš.
Kaš ovaj pristup opisuje kao oblik jednostranog propagandnog rada koji je, prema njegovoj oceni, doprineo političkoj rehabilitaciji i legitimisanju OVK. On tvrdi da su proizvodnjom spiskova koji su, kako navodi, skrivali žrtve jedne strane stvoreni dokumenti koji su odgovarali političkim interesima zapadnih vlada.
Kaš je svoje tvrdnje detaljnije izložio u izveštaju pod nazivom „Falsification of history in Kosovo“ (Falsifikovanje istorije na Kosovu), u kojem se bavi, kako navodi, falsifikovanjem podataka o broju ubijenih i identitetu žrtava rata na Kosovu.
Presuda Tačiju i pitanje svih žrtava
Prema Kašovom tumačenju, presuda Hašimu Tačiju trebalo bi da bude početak šireg preispitivanja načina na koji se govorilo o ratu na Kosovu i Metohiji. On tvrdi da društvo ne može biti izgrađeno, niti se trajni mir može uspostaviti, na temeljima selektivnog pamćenja, prikrivanja zločina i različitog tretmana žrtava.
Kaš ističe da svako ljudsko biće koje je ubijeno, mučeno ili proterano ima pravo da njegova priča bude ispričana, bez obzira na etničku pripadnost žrtve i bez obzira na to ko je počinio zločin. On posebno dovodi u pitanje dosadašnji odnos prema komandantima OVK, tvrdeći da su oni godinama uživali političku i diplomatsku podršku zapadnih država.
Prema njegovim rečima, međunarodna zajednica, uključujući i norveške političke i institucionalne krugove koji su, kako navodi, podržavali i legitimisali jednostrano pisanje istorije, sada mora da se suoči sa posledicama takvog pristupa.
Kaš tvrdi da su zapadne vlade tokom i nakon rata podržavale i naoružavale ljude koji su kasnije završili pred sudom zbog teških ratnih zločina. Zbog toga on insistira na potpunom preispitivanju odnosa prema žrtvama i počiniocima zločina.
„Ravnoteža u obračunu sa ratnim zločinima nije stvar pregovora“, poručuje Kaš u svom izveštaju, ističući da je, prema njegovom stavu, jednak tretman svih žrtava osnovni preduslov za bilo kakav ozbiljan razgovor o pravdi i pomirenju.
Presuda Hašimu Tačiju tako, prema Kašovom tumačenju, nije samo završetak jednog dugogodišnjeg sudskog procesa, već i povod za preispitivanje šireg političkog i istorijskog narativa o ratu na Kosovu i Metohiji.
Kaš smatra da su se posle gotovo tri decenije pojavile pukotine u slici koja je godinama predstavljana kao konačna verzija događaja i da sada postoji prilika da se o ratu govori na osnovu svih žrtava i svih zločina.
Hašim Tači, nekadašnji politički lider OVK i kasnije predsednik takozvanog Kosova,
osuđen je u Hagu na 25 godina zatvora zbog ratnih zločina počinjenih tokom sukoba u pokrajini.
