Srpsku svetinju koju ne mogu da sruše i spale, oni je – prisvoje: Novi gest arnautskog fašizma
© Foto : Sputnjiku ustupio Milorad Antonijević
Pratite nas
To što je albanski Arheološki muzej Pećku patrijaršiju nazvao „kompleksom prvobitnih vizantijskih crkava koje su sistematski transformisane u raško-srpske pravoslavne crkve“ nije istorijski revizionizam, već – fašizam. Taj opis nema vrednosti koliko jedan list iz manastirskog dvorišta, ali je opasna ideologija koja iz njega provejava.
Ovako doktor istorijskih nauka iz Kosovske Mitrovice, Miloš Damjanović, komentariše novo nastojanje Albanaca da ugroze srpsku kulturnu i versku baštinu na Kosovu i Metohiji.
On je stava da ne bi trebalo pripisivati ikakav značaj izjavama nekog arheološkog muzeja iz Peći koji funkcioniše pod upravom privremenih prištinskih institucija, ali da se istovremeno ne radi o pukoj objavi na društvenim mrežama.
Povodom posete učenika albanske srednje škole Patrijaršiji, zaposleni u muzeju napisali su objavu u kojoj tvrde da su srpski restauratorski radovi tokom 20. veka, kao i oni u periodu od 2006. do 2008. godine, doveli do navodne „degradacije i uništavanja starih slojeva“ iz perioda od 4. do 6. veka.
Damjanović kaže da to nije nikakav pokušaj istorijskog revizionizma, jer je istorijski revizionizam sasvim legitimna, opravdana, pa čak i poželjna pojava kada je utemeljen na načelima i postulatima istorije kao savremene nauke. Ovo, međutim, nije to.
Ovde je reč o klasičnom političkom činu, koji je zapravo okosnica jedne rasističke i fašističke politike usmerene prema srpskom narodu. To je, zapravo, zloupotreba istorije i kulturne baštine jednog naroda sa težnjom dalje indoktrinacije svojih saplemenika u tom frontu koji se gradi protiv srpskog naroda, rekao je Damjanović za Sputnjik.
Manastir Pećka patrijaršija je srpski pravoslavni manastir i tradicionalno sedište poglavara Srpske pravoslavne crkve. Osnovan je kao duhovno i administrativno središte srpske crkve pod arhiepiskopima iz dinastije Nemanjića.
© Sputnik / Slađana Mihajlović
On kaže da ne vidi ništa čudno, novo ili neobjašnjivo jer je ovakvo ponašanje, zapravo, konstanta u arnautskom društvu kada je reč o odnosima prema srpskom narodu. Ovo, dakle, nije prvi pokušaj, nije izuzetak, niti incidentna situacija.
Godinama pa i decenijama unazad imamo aktivne pokušaje ne samo zloupotrebe, već i preimenovanja, preidentifikovanja i raznih vrsta manipulacija nad srpskom kulturnom i verskom baštinom na Kosovu i Metohiji. Na udaru nije samo Pećka patrijaršija, već i Visoki Dečani, pravoslavna crkva na Novom Brdu, crkva u selu Vinarce, kao i mnoge druge svetinje.
Damjanović kaže da je ovde na delu sistematski pokušaj otimanja srpske verske i sakralne baštine kroz njeno preidentifikovanje. Naravno, za takav albanski narativ ne postoji apsolutno nikakav pouzdan ili verodostojan materijalni dokaz. Priče poput ovih su bez ikakvog utemeljenja u ozbiljnoj naučnoj sferi, kaže on i dodaje da baš iz tog razloga ne treba previše da nas iritira sam lopovski narativ, koliko treba da obratimo pažnju na agendu koja se sprovodi u okviru te opšte genocidne politike.
Kao što je na drugim poljima srpski narod na Kosovu i Metohiji pod udarom, tako se i na polju njegovog materijalnog, kulturnog i duhovnog nasleđa nalazi pod udarom tih struktura koje rade na zadatku zatiranja i uništavanja svih tragova srpskog naroda na ovom prostoru. To jeste opasna pojava sa dubokim posledicama po međuetničke odnose, ali pre svega po bezbednost i opstanak Srba na ovim prostorima, jer se i sadašnje i buduće generacije Albanaca oblikuju kroz takav fašistički narativ i uzgajaju se na mržnji prema svojim etničkim susedima.
Hram posvećen Svetim apostolima podigao je u trećoj deceniji 13. veka arhiepiskop Arsenije I, a njegovom zaslugom crkva je oko 1260. godine i oslikana.
© Sputnik / Slađana Mihajlović
Više nije „in“ paliti crkve
Dok je Albancima odgovaralo da fizički demoliraju i uništavaju srpsku sakralnu baštinu, to su i radili. Međutim, usled nekih drugih okolnosti koje su se u međuvremenu stvorile, pre svega političkih, metodologija je morala da bude promenjena, objašnjava naš sagovornik.
U međuvremenu je izdejstvovano da se neki od najreprezentativnijih primera srpske srednjovekovne manastirske baštine uvrste na UNESKO listu zaštićenih spomenika kulture. S obzirom na značaj međunarodnog imidža i te neke međunarodne standarde koji su postavljeni, a zbog albanske težnje za međunarodnim priznanjem i osamostaljivanjem, njihova dotadašnja strategija paljenja i rušenja svetinja morala je da bude promenjena. Tako se sa direktnog rušenja i uništavanja srpskog spomeničkog nasleđa prešlo u drugu fazu, na otimanje, odnosno preimenovanje, preidentifikovanje, svojatanje i uzurpaciju srpske kulturne baštine.
Danas smo u fazi u kojoj se srpska kulturna baština aktivno pripisuje Arnautima, odnosno Albancima, bez ikakvog istorijskog utemeljenja, što je skandalozno i iziskuje opštu osudu i to ne samo od srpskog naroda i srpske države, već i od međunarodne zajednice, koja ima najveću odgovornost za sva politička i druga dešavanja na prostoru Kosova i Metohije, ističe Damjanović. Nažalost, kao i u svemu ostalom, ta međunarodna zajednica vrlo aktivno daje podršku kosovskim arnautskim strukturama da čine sve što čine prema Srbima, zaključuje on.
Manastir Pećka patrijaršija je srpski pravoslavni manastir i tradicionalno sedište poglavara Srpske pravoslavne crkve. Osnovan je kao duhovno i administrativno središte srpske crkve pod arhiepiskopima iz dinastije Nemanjića, a od 1346. godine postaje sedište obnovljenje Srpske patrijaršije (Pećka patrijaršija). Hram posvećen Svetim apostolima podigao je u trećoj deceniji 13. veka arhiepiskop Arsenije I, a njegovom zaslugom crkva je oko 1260. godine i oslikana. UNESKO je proglasio manastir Pećku patrijaršiju za mesto svetske kulturne baštine kao deo srednjovenovnih spomenika na Kosovu 13. jula 2006. godine, kada je ujedno sa ostalim manastirima upisan i na listu svetske baštine koja je ugrožena.
UNESKO je proglasio manastir Pećku patrijaršiju za mesto svetske kulturne baštine kao deo srednjovenovnih spomenika na Kosovu 13. jula 2006. godine, kada je ujedno sa ostalim manastirima upisan i na listu svetske baštine koja je ugrožena.
© Foto : Sputnjiku ustupila Tea Todorović
Pogledajte i:
