Zapadna revizija istorije - oruđe za zlo koje se nanosi Rusima i Srbima
© Sputnik / Lola Đorđević
Pratite nas
Za zapadne države nacizam je bio samo neuspešni model u pohodu na Istok. Sada postoji novi model, koji se zove „evropske vrednosti“, ljudska prava i slobode. Na taj način vrši se revizija istorije kao priprema za ideološko opravdanje – oblikovanje svesti sopstvenog građanstva, ali i pravna osnova za zla koja se već nanose ruskom i srpskom narodu.
Ovim rečima iz pisma predsednika Ruskog istorijskog društva u Srbiji, Aleksandra Vulina, koje je pročitao sekretar društva, Bojan Vulin počeo je drugi dan međunarodne naučne konferencije „Osamdeset godina nakon pobede: sećanje koje traje i lekcije istorije“.
Srbi i Rusi žrtve zapadne revizije istorije
Prema Vulinovom mišljenju, Nemačku iz perioda Drugog svetskog rata pogrešno je nazivati nacističkom – nijedno naređenje o ubijanju Srba, Jevreja, Roma ili Rusa nije došlo iz neke partije, već je to bila odluka državnog vrha, a izvršilac je državna vojska.
„Hitler nije bio samo nacistički diktator, već legalni i legitimni vođa za kojim je Zapad dugo delio mržnju prema Sovjetskom Savezu i ruskom narodu. Tako i sada, kada kažemo „nacistička Nemačka“, mi nudimo priliku savremenim rusofobima i srbofobima da zločine svojih dedova prikažu kao zločine nekih drugih – nekih tamo nacista“, naveo je Vulin.
Veliki istorijski revanš započeo je razbijanjem Jugoslavije i Sovjetskog Saveza – jutro nakon pada Berlinskog zida, Srbi i Rusi postali su narodi ubica i okupatori. Zato se danas u EU i državama kandidatima i ruše spomenici oslobodiocima iz Drugog svetskog rata, dodao je on.
„Za njih su Sloveni greška prirode, slučajni belci, a Srbi i Rusi narodi bez ljudskih vrlina – silovatelji, razbojnici, zločinci. A protiv takvih je sve dozvoljeno. Mi Srbi to znamo. Znamo kakve su klevete i laži izrečene o srpskom narodu da bi se opravdalo razbijanje Jugoslavije, krvavi građanski rat i agresija 1999. godine“, istakao je Vulin.
Stvaranje alternativne slike rata
Savremeni pokušaji revizije istorije i rušenja jaltsko-potsdamskog sistema povezani su sa širim procesima – promenom istoriografije o Drugom svetskom ratu, pripremom za geopolitički revanš i pokušajima da se oslabe institucije međunarodnog poretka, smatra Vladimir Solovjov, predsednik Saveza novinara Rusije.
„Zaštita nasleđa Pobede nije samo pitanje istorijskog sećanja, već i pitanje opstanka savremenog svetskog poretka zasnovanog na pravu i pravdi. Naša je dužnost da budućim generacijama prenesemo svest o tome da pobeda nad nacizmom predstavlja zajedničku prošlost, ponos i odgovornost“, rekao je on.
Prema njegovim rečima, jedan od glavnih instrumenata te revizije jeste stvaranje alternativne slike rata, u kojoj se odlučujuće bitke zamenjuju simboličnim događajima.
„U zapadnom diskursu dominira normandijsko-centrični narativ, pri čemu se svesno prećutkuje da je Sovjetski Savez izgubio oko 27 miliona ljudi i da su glavne nemačke snage bile uništene upravo na Istočnom frontu. Kineski istraživači podsećaju da je Sovjetski Savez žrtvovao 27 miliona života na Istočnom frontu, ali da se ta činjenica danas marginalizuje i svodi na fusnotu u zapadnom političkom diskursu“, naveo je Solovjov.
Najopasniji procesi razvijaju se u državama koje su u Drugom svetskom ratu bile deo nacističkog bloka – Nemačka, Italija i Japan – u Nemačkoj na nacionalnom nivou sve češće iznosi teza o egzistencijalnoj pretnji iz Rusije, dok se sećanje na 27 miliona sovjetskih žrtava potiskuje.
U Italiji pojedini političari dopuštaju apologiju fašizma, dok se ličnosti povezane sa kolaboracionističkim pokretima u nekim zemljama Istočne Evrope nazivaju borcima za slobodu. Šef diplomatije Japana izjavio je da je prelazak Kurilskih ostrva u sastav Sovjetskog Saveza bio nezakonit, dodao je on.
Sa druge strane, menja se i pojam termina „cena pobede“ i sve češće se zamenjuje pojmom „cena rata“, koja se svodi isključivo na žrtve i gubitke, ignorišući činjenicu da je nacizam poražen i da je čovečanstvo oslobođeno te ideologije. Tako se, kroz manipulaciju statistikom, žrtve SSSR-a predstavljaju kao besmislene i preskupe, kazao je Solovjov.
Uz to, revizija istorije sprovodi se i rušenjem spomenika oslobodiocima, što je u pribaltičkim republikama dovedeno do nivoa državne politike, odavanje počasti preživelim esesovcima, kao što je bilo slučajeva u Kanadi ili uklanjanjem ruskih i beloruskih venaca sa spomenika stradalima u koncentracionom logoru Dahau, a sve češće se u pitanje dovode i presude sa Nirnberškog procesa, zaključio je Solovjov.
Istrebljenje sovjetskih zarobljenika – nemački zločin o kome se malo govori
Tema izlaganja izraelskog istoričara, stručnjaka za pitanje genocida, dr Gideona Grajfa, bila je sudbina sovjetskih ratnih zarobljenika u koncentracionom i logoru smrti Aušvic-Birkenau u periodu od 1941. do 1943. godine, uz poređenje sa položajem sovjetskih zarobljenika u drugim nemačkim logorima i improvizovanim logorima na otvorenom prostoru širom nacističke Evrope.
Ova tema, rekao je on, predstavlja još jedno ogromno i često nedovoljno istraženo poglavlje ratne istorije. Između 1941. i 1945. godine oko 5,7 miliona sovjetskih vojnika palo je u nemačko zarobljeništvo. Od tog broja, oko 3,3 miliona umrlo je u nemačkim logorima.
„Ova neverovatno visoka stopa smrtnosti predstavlja jednu od najvećih epizoda masovnog stradanja ratnih zarobljenika u čitavoj istoriji ratovanja. Tretman sovjetskih zarobljenika značajno se razlikovao od tretmana zarobljenika iz zapadnih armija. Britanski, francuski, a kasnije i američki zarobljenici uglavnom su držani u skladu sa Ženevskom konvencijom. Sovjetskim zarobljenicima ta zaštita nije pružena“, naglasio je Grajf.
Nacistička ideologija je sovjetske građane predstavljala kao inferiorna ljudska bića, a sovjetsku državu kao takozvanu „judeo-boljševičku“ tvorevinu. Zbog toga je rat protiv Sovjetskog Saveza vođen ne samo kao konvencionalni vojni sukob, već kao ideološki rat do istrebljenja. U tom ideološkom okviru sovjetski ratni zarobljenici često nisu tretirani kao legitimni borci, već kao politički i rasni neprijatelji, dodao je on.
Aušvic je imao posebno mesto u planu za masovno istrebljenje sovjetskih zarobljenika, jer su oni u njemu bili među prvim žrtvama eksperimenata sa gasom ciklon B kao sredstvom masovnog ubijanja. Hiljade njih korišćene su i kao prisilna radna snaga za izgradnju logora koji će kasnije postati najveći centar nacističkog režima za istrebljenje ljudi. Uz to, epidemije i izgladnjivanje takođe su doprineli masovnim smrtima sovjetskih zarobljenika.
„U takvim uslovima sovjetski ratni zarobljenici nisu posmatrani kao legitimni borci koje štiti međunarodno pravo, već kao predstavnici ideološkog i rasnog neprijatelja. Zbog toga su i tretirani na način koji je doveo do smrti miliona ljudi“, rekao je Grajf.
Pogledajte i:
