Srećan i tužan dan u isto vreme za navijče Partizana. Tog 11. maja 19676. godine crno-beli ispisali su istoriju kluba i borili su se za titulu evropskog šampiona.
Na terenu su bili Milutin Šoškić, Fahrudin Jusufi, Velibor Vasović, Branko Rašović, Ljubomir Mihajlović, Vladica Kovačević, Radoslav Bečejac, Mane Bajić, Mustafa Hasanagić, Milan Galić, Josip Pirmajer.
Pre finale čuvene „Partizanove bebe“ ređale su velike pobede. Pao je Nant kao šampion Francuske, zatim šampion Nemačke Verder, a onda najbolji tim Čehoslovačke Sparta. U polufinalu Partizan je bio bolji od Mančester junajteda, šampiona Engleske.
Nezaustavljivo je delovao Partizan, a samo finale protiv Reala počelo je dobro. U prvom poluvremenu nije bilo gola, da bi u 55. minutu Vasović zatresao mrežu za vođstvo crno-belih. Međutim, u poslednjih 20 minuta san je ugašen. Amansija je u 70. minutu pogodio za izjednačenje, da bi Serena samo šest minuta kasnije doneo preokret.
Tim koji se pre tačno šest decenija bio na korak od titule evropskog šampiona krojili su pre Abdulaha Gegića i Florijan Matekalo, Stjepan Bobek kao i Marko Valok.
U periodu od 1960. do 1963. godine „Partizanove bebe“ osvojile su tri vezane titue šampiona Jugoslavije i tada su već nagovestili da su generacija za velika dela.
Borba za trofej te 1966. godine bila je to veliko delo, ali ostaće večita žal za tim finalom koje je i do danas ostalo najveći uspeh Partizana.